Samen onderweg met...

Zijn liefde voor de tropen begon een aantal jaar geleden, toen hij voor het eerst Curaçao bezocht. ‘Ik had al wel eens andere landen bezocht in het Caribisch gebied, zoals Sint Maarten. Maar mijn bezoek aan Curaçao was anders. Ik stapte het vliegtuig uit en het voelde meteen alsof ik thuiskwam. Die warme lucht die als een deken om me heen sloeg, de felle kleuren, de relaxte sfeer.’ Die eerste reis liet een blijvende indruk achter. ‘Normaal zit ik nooit stil. Ik ben altijd bezig met iets creatiefs, altijd plannen aan het maken. Maar daar viel alles van me af. De mensen straalden een natuurlijke rust uit. ‘No stress’, zeiden de mensen daar, en je voelde: ze leefden er ook echt naar.’ Hij verbleef in een charmant hotelletje in hartje Willemstad. ‘In het midden lag een klein zwembad, omringd door een knusse binnentuin. Thuis was ik net verhuisd en mijn tuin was nog een kale vlakte. Maar toen ik daar zat, in die tropische oase met een knalgele muur en weelderige planten, wist ik het ineens zeker: zo moest mijn tuin ook worden. Een eigen stukje tropen, gewoon in mijn achtertuin.’ En zo geschiedde.

Inmiddels is zijn achtertuin zijn grote trots. De muren zijn knalgeel, in combinatie met blauwe accenten. ‘Ik ben begonnen met mijn bar. Deze heb ik bedacht en mijn collega Dirk van Zetten heeft me geholpen met de uitwerking ervan. Mijn motto is ‘oude meuk is leuk’, dus al het hout is hergebruikt van pallets’, vertelt Jan. Boven zijn bar zit een rieten overkapping. ‘Dit maakt ‘m helemaal af’, zegt Jan trots. Vanuit zijn bar is het in positieve zin ‘helemaal uit de hand gelopen’. Alle attributen die hij in zijn tuin heeft staan en hangen, zijn een verzameling van alle reisjes die hij heeft gemaakt. ‘Veel mensen weten niet waar ze moeten kijken’, lacht Jan. Zo hangen er tinnen bordjes met tropische tafereeltjes, canvassen met inspirerende uitspraken, staan er flamingo’s, hangen er vlaggen en prijken er een aantal echte palmbomen in zijn tuin.

Zijn pronkstuk? ‘Mijn Scania-grille. Deze lag te verstoffen in de oude truckspuiterij in Opmeer en was eigenlijk rijp voor de stort. Mijn collega’s wisten dat ik er misschien wel oren naar had. En dat klopte natuurlijk! Via via is het gevaarte bij mij terecht gekomen. Ik heb ‘m helemaal opgeknapt en in de kleuren van Curaçao geverfd.’ Achter de koplampen plaatste hij lichtjes en op de grille zit een wit stuur. ‘Als je het stuur echt zou kopen, zou je honderden euro’s kwijt zijn. Deze heb ik voor een prikkie met een 3D-printer geprint. Gaaf hé?’ Jan geeft wel toe dat zijn tuin ‘hem flink bezighoudt’. ‘Ik besteed er veel tijd aan. Alles netjes houden, de planten onderhouden en natuurlijk nieuwe projectjes beginnen’, lacht hij. Al geniet hij er wel enorm van. ‘Als ik ’s avonds thuiskom na een dag hard werken, dan kan ik maximaal ontspannen. Zeker als het donker is en alle lichtjes in de tuin aanstaan.’

Naast zijn liefde voor de tropen, is hij ook groot vrachtwagenliefhebber. Dit zat er al vroeg in, want Jan is geboren in een familiebedrijf waar transport een grote rol speelde. ‘Ik reed altijd al op een eigen heftruckje en op mijn veertiende reed ik al stiekem ritjes mee met werknemers, lacht hij. ‘Ik ben begonnen met het vervoeren van dubbel glas. Dat was geweldig werk. Je kwam op allerlei verschillende plekken. Van bouwplaatsen tot gewone woonwijken en bedrijventerreinen. Ik reed ook veel internationaal.’ Helaas gooide zijn gezondheid roet in het eten. ‘Het werk was heel onvoorspelbaar. Voor mijn gezondheid had ik meer structuur nodig. Hierdoor moest ik onverhoopt stoppen met dit werk.’ Na een aantal omwegen is hij via een bekende bij Simon Loos terecht gekomen. Dit is inmiddels alweer bijna 19 jaar geleden. Hij rijdt vanuit Oosterhout in de winkeldistributie voor Lidl. ‘De winkeldistributie past goed bij mij. Ik hou van de gezelligheid wat het werk met zich meebrengt.’ Wat Jan uniek maakt, is dat hij graag elke dag dezelfde route rijdt. In de Achterhoek komt hij het allerliefst. ‘Ik rij ’s morgens vrijwel altijd naar Lichtenvoorde en Doetinchem. Doordat ik dagelijks bij dezelfde filialen kom, ken ik de Lidl-medewerkers goed. Hierdoor bouw je een band met elkaar op. ‘Hoe gaat het met je moeder?’, vragen ze dan. We zijn betrokken bij elkaar en dat is eigenlijk heel bijzonder. Ik hou ook gewoon van de mentaliteit van de mensen in het oosten. Er heerst een soort ‘laat je niet gek maken’ sfeer. Eigenlijk precies hetgeen wat ik ook zo fijn vind aan Curaçao’, concludeert hij. 

Zijn miniatuurverzameling is zijn tweede grote passie. Thuis heeft hij er 200 staan, en in een museum verderop staat de rest van zijn verzameling. ‘Ik sta elk jaar op drie beurzen. In Ede, Houten en tot slot het Mega Trucks Festival in Den Bosch. Deze laatste vind ik geweldig. De sfeer en de gezelligheid; daar kijk ik altijd erg naar uit.’ Ook hierin houdt hij van creatief bezig zijn, want als een bepaalde miniatuur niet bestaat; dan maakt hij hem gewoon zelf! 

Voor Jan is creatief zijn een uitlaatklep. ‘Ik weet niet precies waar dit vandaan komt’, geeft hij toe. ‘Ik vind het heerlijk om nieuwe dingen te creëren. Iets wat een ander weg zou gooien, daar maak ik graag iets moois van. Dat deed ik als kind al. Surprises maken voor Sinterklaas was mijn favoriete bezigheid. Zo maakte ik ooit een Finse sauna voor een vriend, inclusief inwendige stoommachine.’ Ondertussen is hij alweer druk bezig met een nieuw project; een bankje voor het Mega Trucks Festival in december. ‘Voor bij mijn miniaturenstand ga ik bankje maken van onder andere oude spatborden. Dit in combinatie met een zitting van pallets en heel veel lichtjes en flitsers.’  Jan staat te trappelen om weer eens de oceaan over te vliegen. Sint Maarten is ook heel gaaf. Het vliegveld ligt daar zo dichtbij de kust. Als er eentje landt, kun je hem bijna aanraken’, vertelt hij. ‘Hier heb ik ook nog een schilderij van hangen in mijn tuin’, en hij wijst naar de muur. Of hij nog verdere ambities heeft voor creatieve uitspattingen? Jan begint te grijnzen. ‘Ik zou dan toch wel een Boeing 747 in mijn tuin willen.’