Samen onderweg met...

In een klein dorpje, onder de rook van Heerenveen, woont het chauffeursgezin Hoekstra. Zodra je hun woonkamer binnenstapt, zie je in één oogopslag waar hun hart sneller van gaat kloppen. Op het televisiemeubel staat een miniatuur van een vrachtwagen van Simon Loos, strak en zorgvuldig neergezet. Naast de deur prijkt op een wandplankje een bijzonder herinneringsbeeldje van de Alpe d’HuZes. De Alpe d’HuZes is een jaarlijks sportevenement waarbij duizenden deelnemers alles op alles zetten om geld in te zamelen voor kankeronderzoek en om het leven van mensen met kanker draaglijker te maken. Op de eerste donderdag van juni beklimmen zo’n 5.000 mensen fietsend, hardlopend of wandelend de legendarische Alpe d’Huez, sommigen zelfs tot zes keer toe. Alles volgens één overtuiging: opgeven is geen optie. Sinds de eerste editie in 2006 heeft het evenement al meer dan 245 miljoen euro opgebracht. 

Het begon allemaal zo’n tien jaar geleden. Rina werkte destijds bij Peter Appel Transport en koesterde al langer een stille wens: ooit zelf naar de Franse Alpen afreizen om mee te doen aan de Alpe d’HuZes. In 2017 kwam die droom uit. Samen met haar collega Joke Anthonisse stapte ze voor het eerst in de cabine, op weg naar Frankrijk. ‘We trokken flink wat bekijks,’ lacht Rina. ‘Twee vrouwen die helemaal alleen in zo’n vrachtwagen naar Frankrijk rijden om daar een berg op te gaan.’ Samen met zo’n twintig andere vrachtwagens ondersteunden ze het evenement op logistiek vlak. ‘Wij vervoerden vooral alles wat nodig was voor de catering. Van het voedsel zelf tot aan de ovens en andere kookbenodigdheden.’ 

Wat begon als een spannend avontuur, bleek al snel een onvergetelijke ervaring. Sindsdien is Rina ieder jaar van de partij, met uitzondering van het coronajaar. En ze bleef niet alleen: inmiddels heeft ze ook haar man Siep en haar zoons Gerbren en Jasper aangestoken. Siep: ‘Rina kwam altijd thuis met de mooiste verhalen, daar werden wij ook nieuwsgierig naar. Eigenlijk konden wij niet achterblijven.’ 

Maar hoe ziet het werk van een logistiek vrijwilliger er nu eigenlijk uit? Rina hoeft er niet lang over na te denken. ‘Het evenement is altijd op de eerste donderdag van juni. Naarmate die datum dichterbij komt, hebben we steeds vaker contact met de andere vrijwilligers. Zo leer je elkaar alvast een beetje kennen,’ vertelt ze. In de loop der jaren is het evenement flink gegroeid. Waar er in Rina’s eerste jaar nog 22 vrachtwagens de berg op gingen, is dat aantal inmiddels ruim  de 30 gepasseerd. ‘We nemen hier zelf altijd twee weken vrij voor. Van tevoren horen we welke sponsoren meedoen en waar we de vracht kunnen ophalen. Dat is verspreid door heel Nederland. We vervoeren eigenlijk alles wat met catering te maken heeft, van fruit en zuivel tot ovens en andere apparatuur.’ 

Als de vrachtwagens eenmaal volgeladen zijn, begint de reis naar Frankrijk. Siep vertelt: ‘We verzamelen altijd de donderdagavond voor vertrek bij restaurant de Wildenberg in Nederweert en maken meestal één tussenstop om te overnachten. Het is altijd een hele puzzel om ervoor te zorgen dat we met z’n allen tegelijk aankomen. Want het moment dat we samen de berg op rijden… dat is echt kippenvel.’ Langs de weg staan toeschouwers die de stoet onthaalt en welkom heet. In een lange rij trekken de vrachtwagens langzaam omhoog, richting het dorp bovenop de berg, waar  alle goederen uiteindelijk nodig zijn. Maar eenvoudig is het rijden niet. ‘Het is echt een kunst,’ geeft Rina toe. ‘Je moet de haarspeldbochten ruim nemen en vooral voorkomen dat je stil komt te staan. Zo’n truck met een zware lading weer op gang krijgen op een steile helling is ontzettend lastig. Daarom rijden we in een rustig tempo, als één geheel, de berg op.’ 

Eenmaal boven begint het volgende werk: opbouwen. ‘In het dorp toveren we het plein om tot ontmoetingsplek. Hier kunnen deelnemers iets eten, genieten van muziek en de gezelligheid opzoeken. Dit bouwen we met zijn allen op. Vroeger moesten we alle goederen met een heftruck uitladen maar voor catering zijn ertegenwoordig  een soort docks, zodat we op gelijke hoogte kunnen lossen en catering de spullen bij de hand heeft. Dat maakt het echt een stuk makkelijker,’ legt Rina uit. 

In totaal is de familie zo’n tien dagen bezig met het hele evenement. Daarvoor nemen ze ieder jaar hun eigen vakantiedagen op. De dag voordat de Alpe d’HuZes van start gaat, mogen alle vrijwilligers alvast de berg op voor de Alpe d’Huzus. Ook de familie Hoekstra gaat dan samen op pad. ‘Het is heel indrukwekkend,’ vertelt Siep. ‘Iedereen loopt daar met een eigen verhaal en een eigen reden. De één doet het voor een familielid, de ander voor zichzelf. Maar er is één gemene deler, en die voel je overal.’ Rina knikt. ‘Vreemden worden daar ineens vrienden, simpelweg omdat je elkaar begrijpt.’ Voor hen is die verbondenheid extra persoonlijk. Ook Siep en Rina hebben kanker van dichtbij meegemaakt. Beide verloren meerdere familieleden en bekenden aan de ziekte, en in 2019 kreeg Siep zelf de diagnose prostaatkanker. ‘Dan komt zo’n tocht wel heel dichtbij. Het is eigenlijk lastig te omschrijven. Je weet pas echt hoe het is, als je zelf een keertje meedoet,’ zegt hij.

Vanuit diezelfde gedachte haakten ook twee zoons van Siep en Rina aan. Beiden behaalden hun vrachtwagenrijbewijs via het interne opleidingsprogramma van Peter Appel Transport. Gerbren bleef bij Sligro, terwijl Jasper werkt vanaf onze standplaats in Heerenveen. De verhalen thuis maakten hen nieuwsgierig. Een paar jaar geleden besloten ze zelf mee te gaan. Jasper: ‘Er was niets overdreven aan al die verhalen. Het is echt bijzonder om onderdeel te zijn van zo’n groot evenement. Ik was meteen onder de indruk.’ Gerbren knikt instemmend. ‘Je komt in een warm bad terecht. Iedereen is blij dat je er bent, en je voelt overal de motivatie en verbondenheid van de deelnemers.’

Dit jaar staat een bijzonder moment op de kalender: de twintigste editie van de Alpe d’HuZes. Een jubileum dat niet ongemerkt voorbijgaat. Speciaal voor deze mijlpaal is er een unieke oplegger ontworpen die dit jaar meegaat naar Frankrijk. Toch heeft deze editie ook een beladen randje. Voor het eerst zal Joke er niet bij zijn. Zij overleed op 19 januari j.l. aan kanker. Rina slikt even voordat ze verder vertelt. ‘Dit wordt het jaar voor Joke. We plakken een foto van haar op de oplegger, zodat ze toch een beetje met ons meereist. Het is dubbel, maar ook heel mooi om haar op deze manier te eren.’ 

Wie de familie Hoekstra een hart onder de riem wil steken, kan een donatie achterlaten op hun persoonlijke pagina.